Delphine Courtillot | ‘Danse Fossile’ | Opening: Zaterdag 13th January | 17.00h – 19.00h | until 17 February

In haar tentoonstelling “Danse Fossile” presenteert Delphine Courtillot een nieuwe serie sculpturen gemaakt van geglazuurd keramiek.

Met haar beelden probeert Delphine Courtillot in contact te komen met iets primitiefs in de mensheid.

Het bewerken van klei is een van de oudste praktijken van het menselijk ras, die als het ware in ons DNA is vastgelegd, en in veel ontstaansmythen wordt geassocieerd met de oorsprong van de mensheid. De relatie van Courtillot met de klei is symbiotisch; net als een sjamaan die de stemmen van het hiernamaals interpreteert en uitzendt, laat zij een intuïtieve en tellurische kracht toe om de uitwerking van deze eerst kneedbare entiteiten te begeleiden, die in het bakproces van de oven een soort van geologische transformatie ondergaan, en daar vervolgens uit verschijnen als fossielen gebleekt door de zon.

Deze grillige vormen gecreëerd door sedimentatie weerspiegelen het beeld van natuurlijke formaties die zouden kunnen lijken op miniatuurlandschappen op een soortgelijke manier als men kan zien bij Chinese “Scholar’s Stones” *.

Echter kunnen zij ook als interne visies van organische constellaties ervaren worden; als kristallisaties van vluchtige emoties en drijvende krachten van het onderbewuste en de psyche.

In deze sculpturen, die met hun glazuren als glinsterende edelstenen uit de duisternis van de ingewanden van de aarde of de zeebodem ontgonnen lijken te zijn, weerklinken tevens de echo’s van avant-garde composities van kunstbewegingen uit het begin van de 20ste eeuw; alsof de formele woordenschat van de moderniteit is achtergelaten als collectieve mythe op het strand van onze psyche.

In een poging om de poëzie van de oerstem (der mythes) door de kijker te laten ervaren, word de cirkel van versteende protagonisten een symbolisch monument voor de kracht van de intuïtie.

 


 

In her latest exposition titled “Danse Fossile” Delphine Courtillot shows her latest ceramic works.

With her sculptures Delphine Courtillot tries to get in touch with something primitive in humanity.

The processing of clay is one of the oldest practices of the human race, which, as it were, is recorded in our DNA, and is associated with the origins of humankind in many genesis myths. The relationship between Courtillot and the clay is symbiotic; like a shaman who interprets and transmits the voices of the hereafter, she allows an intuitive and telluric power to guide the development of these first malleable entities, which undergo a kind of geological transformation in the baking process in the furnace, and then reappear as fossils bleached by the sun.

These erratic shapes created by sedimentation reflect the image of natural formations that may resemble miniature landscapes in a similar way as seen in Chinese “Scholar’s Stones” *.

However, they can also be experienced as internal visions of organic constellations; as crystallisations of fleeting emotions and driving forces of the subconscious and the psyche.

These echoes of avant-garde compositions of art movements from the beginning of the 20th century resonate in these sculptures, with their glazed appearance to be perceived as glittering gems from the darkness of the entrails of the earth or the seabed; as if the formal vocabulary of modernity has been left as a collective myth on the beach of our psyche.

In an attempt to allow the viewer to experience the poetry of the primal (myths), the circle of petrified protagonists becomes a symbolic monument of the power of intuition.